هدف: تعیین اثرات افزودن آنزیم فیتاز بر عملکرد جوجه های گوشتی.طرح: بلوکهای کاملا تصادفی.حیوانات: دویست وهشتاد قطعه جوجه گوشتی.روش: افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز و دی کلسیم فسفات به جیره شاهد.جیره های آزمایشی به شرح زیر از سن 21 الی 49 روزگی تغذیه شدند. جیره شاهد، دارای 0.2 درصد فسفر غیرفیتات و فاقد آنزیم فیتاز یا دی کلسیم فسفات بود. سه جیره حاوی آنزیم فیتاز به ترتیب از افزودن 600، 300 و 900 واحد آنزیم فیتاز به هر کیلوگرم جیره شاهد تهیه شدند و سه جیره دارای دی کلسیم فسفات از افزودن 0.53، 1.07 و 1.6 درصد دی کلسیم فسفات به جیره شاهد تهیه گردید تا به ترتیب 0.1، 0.2 و 0.3 درصد فسفر از منشا دی کلسیم فسفات را تامین نماید.در طول آزمایش صفات مربوط به عملکرد و عوامل مرتبط با تغذیه فسفر، نظیر طول استخوان درشت نی، درصد خاکستر و فسفر استخوان درشت نی ودرصد فسفر در فضولات تعیین شد.تجریه و تحلیل آماری: تجزیه واریانس، آزمون مقایسه میانگینها به روش چند دامنه ای دانکن و تعیین معادلات رگرسیون خطی.نتایج: افزودن آنزیم فیتاز به طور معنی داری موجب افزایش میانگین مصرف خوراک، اضافه وزن، طول استخوان درشت نی، درصد خاکستر استخوان درشت نی و درصد فسفر استخوان درشت نی در طول آزمایش گردید (P<0.05) افزودن آنزیم فیتاز بر متوسط ضریب تبدیل غذایی، درصد تلفات و هزینه خوراک برای تولید یک کیلوگرم وزن زنده اثر معنی داری نداشت و در اثر استفاده از آنزیم فیتاز دفع فسفر از طریق کود به طور معنی داری کاهش یافت(P<0.05) . در این تحقیق به ترتیب 400 و 700 واحد فعالیت آنزیم فیتاز در کیلوگرم جیره برای معیارهای درصد خاکستر استخوان درشت نی و اضافه وزن بدن معادل با یک گرم فسفر از منشا دی کلسیم فسفات تعیین شد.نتیجه گیری: بر اساس یافته های این آزمایش مشخص شد که استفاده از آنزیم فیتاز در جیره جوجه های گوشتی می تواند عملی و ثمربخش باشد وضمن عدم نیاز به افزودن منابع فسفر معدنی نظیر دی و منوکلسیم فسفات به جیره جوجه های گوشتی، هزینه اضافی تحمیل نشده و موجب کاهش دفع فسفر از طریق کود نیز می گردد. سطح مطلوب به کارگیری آنزیم فیتاز 600 واحد فعالیت آنزیم فیتاز در هر کیلوگرم جیره توصیه می شود.

1Today, many different methods are applied for the correct use of foods and to prevent their deterioration. Ensuring healthy conditions for people in food consumption and consumption of healthy foods is very important for human welfare. In this study, food spoilage, the factors that cause food spoilage, its effects on a global basis, food transport systems (cold chain) and measures that prevent or delay food spoilage are discussed.

به منظور بررسی اثرات فیتاز میکروبی و سطوح کلسیم جیره بر شاخص های تولیدی، درصد خاکستر استخوان و برخی از فاکتورهای خونی، آزمایشی با 260 قطعه جوجه خروس گوشتی یکروزه از سویه تجاری آربور ایکرز پلاس انجام شد. این آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی به صورت فاکتوریل 3×2 با 5 تکرار و 12 قطعه جوجه در هر واحد آزمایشی (جایگاه بستری) انجام گرفت. جوجه ها با دو سطح کلسیم (به میزان توصیه شده توسط انجمن ملی تحقیقات آمریکا و 80 درصد میزان توصیه شده) و سه سطح آنزیم فیتاز (صفر، 300 و 600 واحد در هر کیلوگرم جیره) از 7 تا 42 روزگی تغذیه شدند. جیره های مورد آزمایش از نظر مقدار انرژی قابل سوخت و ساز، پروتئین خام و سایر مواد مغذی به جز کلسیم و فسفر کل، یکسان بودند. در طول آزمایش میزان خوراک مصرفی، وزن بدن، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل غذایی به صورت گروهی و به طور هفتگی اندازه گیری شد. درصد خاکستر استخوان درشت نی و فاکتورهای خونی در سن 28 روزگی مورد اندازه گیری قرار گرفت. همچنین میزان تلفات در طول آزمایش به طور روزانه ثبت شد. کاهش سطح کلسیم جیره بر وزن بدن، افزایش وزن روزانه، خوراک مصرفی، ضریب تبدیل غذایی، غلظت کلسیم سرم و درصد خاکستر استخوان درشت نی تاثیر معنی داری نداشت. کاهش میزان کلسیم جیره، غلظت فسفر سرم را به طور معنی داری کاهش و فعالیت آنزیم آلکالین فسفاتاز سرم را به صورت معنی داری افزایش داد (p<0.05). مکمل فیتاز باعث بهبود معنی دار وزن بدن، افزایش وزن روزانه، ضریب تبدیل غذایی، درصد خاکستر استخوان درشت نی و غلظت فسفر سرم شد (p<0.05). فیتاز میکروبی فعالیت آلکالین فسفاتاز سرم را به طور معنی داری کاهش داد (p<0.05). ولی بر میانگین خوراک مصرفی اثر معنی داری نداشت. بین اثرات 300 و 600 واحد فیتاز بر صفات تولیدی نیز تفاوت معنی داری وجود داشت.

به منظور بررسی اثر اسید سیتریک و فیتاز میکروبی بر قابلیت هضم ایلئومی برخی مواد مغذی، ابقای مواد معدنی پلاسما، عملکرد رشد، فعالیت آنزیمی و برخی از فراسنجه های سرم خون جوجه های گوشتی، تعداد 270 قطعه جوجه گوشتی نر سویه راس 308 در یک آزمایش فاکتوریل 3×3 با سه سطح اسید سیتریک (0، 3 و 6 درصد) و سه سطح آنزیم فیتاز (0، 500 و 1000 واحد آنزیم در هر کیلوگرم از جیره) در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با 9 جیره آزمایشی، سه تکرار و 10 قطعه جوجه در هر تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج نشان داد که مکمل نمودن جیره ها با فیتاز میکروبی، افزایش وزن بدن، مصرف خوراک، قابلیت هضم ایلئومی مواد مغذی، غلظت کلسترول، تری گلیسرید و آنزیم آسپارتات آمینوترانسفراز سرم و غلظت فسفر پلاسما را به طور معنی داری (P<0.05) افزایش داد، اما موجب کاهش (P<0.05) غلظت آلکالین فسفاتاز، آلانین آمینوترانسفراز و لاکتات دهیدروژناز سرم و غلظت آهن پلاسما گردید. همچنین نتایج نشان دهنده آن بود که افزودن 3 درصد اسید سیتریک، به طور معنی داری (P<0.05) سبب افزایش قابلیت هضم ایلئومی پروتئین، انرژی قابل سوخت و ساز ظاهری و فسفر کل گردید. استفاده از 6 درصد اسید سیتریک در جیره های غذایی موجب کاهش معنی دار (P<0.01) صفات عملکردی، قابلیت هضم ایلئومی مواد مغذی (به استثنای کلسیم)، غلظت کلسترول و آنزیم آلکالین فسفاتاز سرم، غلظت فسفر و آهن پلاسما گردید و هم زمان فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز سرم را به طور معنی داری (P<0.05) افزایش داد. لذا یافته های آزمایش حاضر بیان گر آن است که جیره های حاوی 3 درصد اسید سیتریک مکمل شده با 1000 واحد آنزیم فیتاز موجب بهبود شاخص های عملکرد، افزایش قابلیت هضم مواد مغذی و ابقای مواد معدنی در جوجه های گوشتی گردید.

به منظور بررسی اثر آنزیم فیتاز میکروبی بر قابلیت هضم ظاهری پروتئین خام، اسیدهای آمینه و ابقای ظاهری کلسیم، فسفر کل، آهن و روی در جوجه مرغ های گوشتی، آزمایشی در قالب طرح کاملا تصادفی با 240 قطعه جوجه مرغ گوشتی سویه راس در مدت 28 روز انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل سطوح صفر، 250، 500، 750، 1000 و 1250 واحد فیتاز در کیلوگرم جیره غذایی بود. جیره پایه ذرت- سویا از سن یک الی 28 روزگی استفاده شد. کل فضولات تولید شده از سن 21 روزگی به مدت سه روز به منظور آنالیز اسیدهای آمینه، پروتئین خام، کلسیم، فسفر کل، آهن و روی جمع آوری گردید. در این آزمایش سطوح 250 و 500 واحد فیتاز در کیلوگرم جیره غذایی باعث بهبود معنی دار قابلیت هضم ظاهری اسیدهای آمینه (بجز آلانین، والین و ترئونین) و قابلیت هضم پروتئین نسبت به تیمار شاهد گردید. آنزیم فیتاز تاثیر معنی داری بر ابقای ظاهری کلسیم و فسفر نداشت اما ابقای ظاهری آهن و روی را به طور معنی داری افزایش داد. فیتاز در هیچ یک از سطوح مورد استفاده اثر معنی داری بر وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل خوراک از سن 1-28 روزگی نداشت.

مقدمه و هدف: افزودن آنزیم فیتاز به جیره طیور برای آزاد سازی فسفر از فیتات گیاهی ضروری است. این تحقیق با هدف، مقایسه اثر افزودنی خوراکی (مخمر غیرنوترکیب، مخمر نوترکیب مولد فیتاز و آنزیم فیتاز تجاری هوستازایم پی) در جیره های بر پایه گندم یا ذرت بر عملکرد رشد، خصوصیات لاشه، جمعیت میکروبی سکوم و خصوصیات استخوان درشت نی جوجه های گوشتی طراحی و اجرا گردید. مواد و روش ها: این مطالعه با استفاده از 672 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویه هوبارد فلکس در قالب طرح کاملاً تصادفی با آرایش فاکتوریل 2×4 انجام گرفت. هشت تیمار آزمایشی در 6 تکرار (14 قطعه پرنده در هر تکرار) شامل دو تیمار بدون افزودنی، دو تیمار آنزیم فیتاز حاصل از ساکارومایسس بولاردی نوترکیب (500 واحد)، دو تیمار ساکارومایسس بولاردی غیرنوترکیب و دو تیمار آنزیم فیتاز 10 هزار هوستازایم-پی (500 واحد) در جیره های بر پایه ذرت یا گندم بودند. تلفات به صورت روزانه جمع آوری شد. میانگین وزن زنده و خوراک مصرفی تیمار های آزمایشی در سن 10، 24 و 41 روزگی ثبت گردید. برای اندازه گیری خصوصیات لاشه، جمعیت میکروبی سکوم و خصوصیات استخوان درشت نی دو پرنده (یک نر و یک ماده) از هر تکرار در سن 41 روزگی کشتار شد. یافته ها: افزودن مخمر نوترکیب مولد آنزیم فیتاز به جیره در مقایسه با آنزیم هوستازایم سبب افزایش معنی دار وزن زنده در سن 10 روزگی شد (0/05≥, p). اثر افزودنی (آنزیم فیتاز هوستازایم، مخمر نوترکیب و غیر نوترکیب) سبب کاهش مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی در سن 41 روزگی شد (0/05≥, p). وزن نسبی سنگدان در جیره بر پایه ذرت بیشتر از جیره بر پایه گندم بود (0/05≥, p). اثر افزودنی برای وزن نسبی قلب و ژژنوم معنی دار بود (0/05≥, p). به نحوی که وزن نسبی قلب در تیمار مخمر غیرنوترکیب کمتر از دو تیمار بدون افزودنی و تیمار آنزیم فیتاز هوستازایم-پی بود (0/05≥, p). همچنین دو تیمار آنزیم فیتاز هوستازایم و مخمر نوترکیب نسبت به سایر تیمارها، باعث کاهش معنی دار وزن ژژنوم شد (0/05≥, p). جمعیت میکروبی سکوم در جیره بر پایه گندم نسبت به ذرت کاهش معنی داری داشت (0/05≥, p) و همچنین تیمارهای مخمر نوترکیب و غیرنوترکیب باعث کاهش معنی دار جمعیت باکتری ها شدند (0/05≥, p). جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی آنزیم فیتاز مخمر نوترکیب نه تنها بیشترین مقدار عناصر فسفر و منیزیم ابقاء شده در خاکستر استخوان درشت نی بلکه بیشترین مقاومت استخوان درشت نی را نسبت به سایر تیمارها داشتند (0/05≥, p). نتیجه گیری: در نتیجه، یافته های این تحقیق نشان داد که افزودن آنزیم فیتاز به جیره باعث کاهش مصرف خوراک، بهبود ضریب تبدیل غذایی و کاهش وزن نسبی ژژنوم گردید. تیمارهای مخمر نوترکیب و غیر نوترکیب منجر به کاهش معنی دار جمعیت میکروبی سکوم شد. افزایش درصد عناصر ذخیره شده در خاکستر استخوان درشت نی و مقاومت این استخوان در برابر شکنندگی بیانگر برتری آنزیم فیتاز مخمر نوترکیب نسبت به فیتاز تجاری هوستازایم بود. با توجه به عدم تاثیر معنی دار نوع دانه غله بر عملکرد پرنده، می توان از گندم داخلی در صورت مازاد بودن به جای ذرت در جیره جوجه گوشتی استفاده نمود.

هدف: بررسی اثر سیتریک و آنزیم فیتاز میکروبی بر عملکرد و میزان استفاده از فسفر فیتاته در جوجه های گوشتی، بر پایه جیره ذرت- کنجاله سویاطرح: پژوهشی- کاربردی در قالب طرح پایه کاملا تصادفی به صورت فاکتوریل 3´2.روش: در این مطالعه، تعداد 252 قطعه جوجه یک روزه گوشتی نر سویه راس 308 به 7 گروه 36 قطعه ای و هر گروه به 3 زیر گروه (تکرار) 12 قطعه ای تقسیم شده و مورد آزمایش قرار گرفتند. این آزمایش در قالب طرح پایه کاملا تصادفی به صورت فاکتوریل 3´2، شامل سه سطح اسید سیتریک (صفر، 2.5 درصد و 5 درصد) و دو سطح فیتاز میکروبی (صفر و 500 واحد در کیلوگرم جیره) در جیره های حاوی فسفر قابل دسترس کم به همراه یک گروه شاهد مثبت (استاندارد) در سه تکرار انجام شد. معیارهای مورد استفاده برای ارزیابی شامل عملکرد رشد، غلظت آنزیم آلکالین فسفاتاز، کلسیم و فسفر سرم، خاکستر استخوان ساق پا، بازده لاشه و تلفات بودند.نتایج: افزودن اسید سیتریک به جیره های حاوی فسفر قابل دسترس کم، افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل غذایی را به طور معنی داری بهبود بخشید (p<0.05). افزودن اسید سیتریک به جیره های حاوی فسفر قابل دسترس کم، از لحاظ آماری تاثیری روی مصرف خوراک جوجه گوشتی در دوره های مختلف رشد نداشت. اثر متقابل اسید سیتریک ´ فیتاز بر روی افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل غذایی از لحاظ آماری معنی دار بود (p<0.01).نتیجه گیری: افزودن اسید سیتریک به جیره های حاوی فسفر قابل دسترس کم، غلظت آنزیم آلکالین فسفاتاز سرم را کاهش داد که از لحاظ آماری معنی دار (p<0.01) بود ولی باعث افزایش غلظت فسفر سرم خون گردید (p<0.01). افزودن اسید سیتریک به جیره های حاوی فسفر قابل دسترس کم، خاکستر استخوان ساق پا و بازده لاشه را از لحاظ آماری تحت تاثیر قرار نداد ولی باعث کاهش تلفات در جیره های حاوی فسفر قابل دسترس کم گردید (p<0.01).نتیجه گیری: افزودن فیتاز میکروبی به جیره های حاوی فسفر قابل دسترس کم، باعث بهبود عملکرد، افزایش غلظت فسفر سرم و خاکستر استخوان ساق پا گردید به علاوه در حالی که اثر افزودنیهای غذایی اسید سیتریک و فیتاز بازده لاشه را تحت تاثیر قرار نداد. باعث کاهش تلفات شد.